دراین تست، آنان نشانه دادند که میتوانند پدیدهای را در دست گرفتن و تحقیق نمایند که در آن آحاد ذرات حامله در ابررسانا هماهنگ کار مینمایند، طوری که گویی یک ذرهی واحد می باشند که تمام مدار را مالامال نموده معلم خصوصی فیزک در شیراز است.
این سامانه شِبهذرهای در حالتی به دام افتاده میباشد که در آن جریانی سوای هیچ ولتاژی جریان داراست – حالتی که انرژی کافی برای فرار و گریز از آن را ندارد.
درین تست، سامانه با استعمال از تونلزنی از وضعیتِ فارغ از ولتاژ گریزو فرار مینماید و ولتاژ الکتریکی ساختوساز مینماید؛ براین اساس، ماهیت کوانتومی خویش را نشانه می دهد.
همینطور، برندگان آرم دادند کهاین سامانه کوانتیزه میباشد، بدین مفهوم که صرفا می تواند انرژی را در مقادیر مشخص و معلوم (گسسته) جذب یا این که گسیل نماید.
تونلها و گذرگاهها
برای کسب بهاین دستاوردها، برندگان از مفاهیم و ابزارهای تجربیای فایده بردند که طی چندین دهه پیشرفته بودند.
یار با عقیدهٔ نسبیت، فیزیک کوانتومی نهاد چیزی میباشد که امروزه فیزیک نوین نامیده میگردد، و محققان یک قرن پیشین را صرف نظارت پیامدهای آن کردهاند.
بضاعت تونلزنی ذرات منفرد بهخیر و خوبی شناخته شدهاست.
در سال ۱۹۲۸، فیزیکدان جورج گاموف اخذ که تونلزنی برهان آن میباشد که چرا بعضا از هستههای اتمی هنگفت میل داراهستند به طرزای خاص واپاشی نمایند.
برهمکنش نیروهای داخل هسته، سدی پیرامون آن ساختوساز مینماید که ذرات باطن هسته را نگه می دارد.
با این اکنون، با وجود این حایل، گاهی تکهٔ کوچکی از هستهٔ اتم می تواند مستقل گردد، به خارج از حایل تکان نماید و فرارو گریز کند — و در سود، هستهای باقی میماند که به عنصر دیگری تبدیل شدهاست.
سوای تونلزنی، این نوع واپاشی هستهای نمیتوانست فیس دهد.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
تونلزنی یک پروسه مکانیک کوانتومی میباشد و این به آن معناست که شانس (احتمال) در آن نقش دارااست.
برخی اشکال هستههای اتمی دارنده سدی بلند و پهن میباشند، بدین ترتیب ممکن میباشد بازه زمانی متعددی ارتفاع بکشد تا تکهای از هسته در خارج آن ظواهر گردد، در حالی که برخی اشکال دیگر بی آلایشخیس واپاشی مینمایند.
در حالتیکه صرفا به یک اتم منفرد نگاه کنیم، نمیتوانیم پیشبینی کنیم این اتفاق چه هنگامی واقعه خواهد به زمین خورد،
البته با مشاهدهٔ واپاشی تعداد متعددی از هستههای همنوع، میتوانیم مجال موردانتظار قبل از وقوع تونلزنی را اندازهگیری کنیم.
رایجترین نحوه تعریف این زمینه استعمال از معنا نصفهقدمت میباشد؛ یعنی مدتی که ارتفاع می کشد تا نیمی از هستههای جان دار در یک مثال واپاشی نمایند.
فیزیکدانان خیلی زود این سوال را مطرح کردند که آیا میتوان نوعی از تونلزنی را رسیدگی کرد که بیش تر از یک ذره را بهطور به طور همزمان مشغول نماید؟
یکیاز رویکردها برای اعمال تستهای نو از پدیدهای سرچشمه گرفت که وقتی چهره می دهد که بعضی مواد بسیار سرد شوند.
دراین تست، آنان نشانه دادند که میتوانند پدیدهای را در دست گرفتن و تحقیق نمایند که در آن آحاد ذرات حامله در ابررسانا هماهنگ کار مینمایند، طوری که گویی یک ذرهی واحد می باشند که تمام مدار را مالامال نموده معلم خصوصی فیزک در شیراز است.
این سامانه شِبهذرهای در حالتی به دام افتاده میباشد که در آن جریانی سوای هیچ ولتاژی جریان داراست – حالتی که انرژی کافی برای فرار و گریز از آن را ندارد.
درین تست، سامانه با استعمال از تونلزنی از وضعیتِ فارغ از ولتاژ گریزو فرار مینماید و ولتاژ الکتریکی ساختوساز مینماید؛ براین اساس، ماهیت کوانتومی خویش را نشانه می دهد.
همینطور، برندگان آرم دادند کهاین سامانه کوانتیزه میباشد، بدین مفهوم که صرفا می تواند انرژی را در مقادیر مشخص و معلوم (گسسته) جذب یا این که گسیل نماید.
تونلها و گذرگاهها
برای کسب بهاین دستاوردها، برندگان از مفاهیم و ابزارهای تجربیای فایده بردند که طی چندین دهه پیشرفته بودند.
یار با عقیدهٔ نسبیت، فیزیک کوانتومی نهاد چیزی میباشد که امروزه فیزیک نوین نامیده میگردد، و محققان یک قرن پیشین را صرف نظارت پیامدهای آن کردهاند.
بضاعت تونلزنی ذرات منفرد بهخیر و خوبی شناخته شدهاست.
در سال ۱۹۲۸، فیزیکدان جورج گاموف اخذ که تونلزنی برهان آن میباشد که چرا بعضا از هستههای اتمی هنگفت میل داراهستند به طرزای خاص واپاشی نمایند.
برهمکنش نیروهای داخل هسته، سدی پیرامون آن ساختوساز مینماید که ذرات باطن هسته را نگه می دارد.
با این اکنون، با وجود این حایل، گاهی تکهٔ کوچکی از هستهٔ اتم می تواند مستقل گردد، به خارج از حایل تکان نماید و فرارو گریز کند — و در سود، هستهای باقی میماند که به عنصر دیگری تبدیل شدهاست.
سوای تونلزنی، این نوع واپاشی هستهای نمیتوانست فیس دهد.
خصوصیتهای کوانتومی در مقیاس انسانی
تونلزنی یک پروسه مکانیک کوانتومی میباشد و این به آن معناست که شانس (احتمال) در آن نقش دارااست.
برخی اشکال هستههای اتمی دارنده سدی بلند و پهن میباشند، بدین ترتیب ممکن میباشد بازه زمانی متعددی ارتفاع بکشد تا تکهای از هسته در خارج آن ظواهر گردد، در حالی که برخی اشکال دیگر بی آلایشخیس واپاشی مینمایند.
در حالتیکه صرفا به یک اتم منفرد نگاه کنیم، نمیتوانیم پیشبینی کنیم این اتفاق چه هنگامی واقعه خواهد به زمین خورد،
البته با مشاهدهٔ واپاشی تعداد متعددی از هستههای همنوع، میتوانیم مجال موردانتظار قبل از وقوع تونلزنی را اندازهگیری کنیم.
رایجترین نحوه تعریف این زمینه استعمال از معنا نصفهقدمت میباشد؛ یعنی مدتی که ارتفاع می کشد تا نیمی از هستههای جان دار در یک مثال واپاشی نمایند.
فیزیکدانان خیلی زود این سوال را مطرح کردند که آیا میتوان نوعی از تونلزنی را رسیدگی کرد که بیش تر از یک ذره را بهطور به طور همزمان مشغول نماید؟
یکیاز رویکردها برای اعمال تستهای نو از پدیدهای سرچشمه گرفت که وقتی چهره می دهد که بعضی مواد بسیار سرد شوند.
مانند پایداری، راندمان، اتلاف و تعادل منجر میگردد